პოლონეთში დაბადებული ყველა ბავშვი იღებს დაბადების მოწმობას. ბავშვის დაბადების შესახებ უნდა ეცნობოს შესაბამის რეესტრის სამსახურს დაბადების ადგილის მიხედვით (ეს არის მუნიციპალური ან საქალაქო ოფისის ერთეული). სამოქალაქო რეესტრის სამსახურის უფროსი ამზადებს ბავშვის დაბადების მოწმობას საავადმყოფოდან მიღებული დოკუმენტებისა და მშობლის (ან სხვა პირის) მიერ გაკეთებული შეტყობინების საფუძველზე.
პოლონეთში დაბადება და პოლონეთის დაბადების მოწმობის მიღება გავლენას არ ახდენს ბავშვის მოქალაქეობაზე ან ბინადრობის მდგომარეობაზე. მოქმედი კანონმდებლობა არ ითვალისწინებს ბავშვის ავტომატურ ჩართვას მშობლების ბინადრობის ნებართვაში – შესაბამისად, ბავშვის დაბადებისთანავე მშობლებმა უნდა შეასრულონ ბინადრობის ფორმალობები.
თუ ბავშვი დაიბადა მშობლის მუდმივი ბინადრობის ნებართვის ან ევროკავშირის გრძელვადიანი ბინადრობის ნებართვის მიღების შემდეგ, მას შეუძლია მიიღოს მუდმივი ბინადრობის ნებართვა.
თუ ბავშვი დაიბადა პოლონეთში მშობლის ეროვნული ვიზის ან დროებითი ბინადრობის ნებართვის მოქმედების პერიოდში (იმ კონკრეტული ვიზის ან იმ კონკრეტული დროებითი ბინადრობის ნებართვის საფუძველზე, რომელიც არის მშობლის პოლონეთში აქტუალური ყოფნის საფუძველი – შესაბამისად, ეს არ შეიძლება იყოს სხვა ვიზა ან სხვა ნებართვა), და უცხოელი აკმაყოფილებს ჯანმრთელობის დაზღვევის მოთხოვნებს, სტაბილური და რეგულარული შემოსავლის წყაროს, რომელიც საკმარისია საკუთარი და მასზე დამოკიდებული ოჯახის წევრების ცხოვრების ხარჯების დასაფარად და აქვს გარანტირებული საცხოვრებელი ადგილი პოლონეთში.
ბავშვის დროებითი ბინადრობის ნებართვის მოქმედების ვადა შეესაბამება მშობლის ვიზის ან დროებითი ბინადრობის ნებართვის მოქმედების ვადას.
სამართლებრივი საფუძვლები:
2013 წლის 12 დეკემბრის კანონი უცხოელების შესახებ მუხ. 160 პუნქ. 2 (2024 წ. საკ. მაც. პუნქ. 769, 1222, 1688).
ინფორმაცია მიმდინარე თარიღის მდგომარეობით: .
პორტალის სარედაქციო ჯგუფი ზრუნავს, რომ წარმოდგენილი შინაარსი შეესაბამებოდეს კანონს, იყოს განახლებული (გამოქვეყნების თარიღისთვის, რომელიც მითითებულია თითოეულ ქვეგვერდზე) და სასარგებლო მომხმარებლებისთვის. გაფრთხილებთ, რომ პორტალზე განთავსებული კონტენტი მხოლოდ და მხოლოდ ზოგადად წარმოაჩენს წამოჭრილი საკითხების არსს. ის არ წარმოადგენენ რჩევებს ან სამართლებრივ მოსაზრებებს და არ უნდა წარმოადგენდეს კონკრეტული სამართლებრივი პრობლემების გადაჭრის შესახებ გადაწყვეტილებების ერთადერთ საფუძველს. ინდივიდუალური იურიდიული დახმარების მისაღებად აუცილებელია კონსულტაციის მიღება კვალიფიციურ სუბიექტებისგან.