პოლონეთის კანონმდებლობა ითვალისწინებს ავადმყოფობის სოციალური დახმარების მიღების შესაძლებლობას, სამუშაოს შრომისუუნარობის გამომწვევი დაავადების შემთხვევაში, რომელსაც განსაზღვრავს ექიმი (რომელიც გასცემს შესაბამის დოკუმენტს – ავადმყოფობის შვებულებას). შრომითი ხელშეკრულების საფუძველზე მომუშავე პირი 30 დღიანი მუშაობის შემდეგ იძენს ავადმყოფის სოციალური დახმარების ანაზღაურების უფლებას (შენატანებს იხდის დამსაქმებელი), ხოლო პირი, რომელიც ნებაყოფლობით შეუერთდა ავადმყოფის დაზღვევას (მაგ. პირი, რომელიც მართავს ბიზნესს ან პირი რომელიც ასრულებს შეკვეთებს), სოციალური დახმარების ანაზღაურების მიღების უფლებას იძენს 90-დღიანი უწყვეტი დაზღვევის შემდეგ. კანონი ითვალისწინებს რამდენიმე გამონაკლისს, როდესაც სოციალური დახმარების ანაზღაურების მიღების უფლება გაიცემა დაზღვევის პირველი დღიდან (მაგ. სამსახურში მიმავალ გზაზე უბედური შემთხვევის შემთხვევაში).
დამზღვევის მიერ დასაქმებულისთვის გადასახდელი ავადმყოფობის სოციალური დახმარების ოდენობის საფუძველი არის შრომისუუნარობის წარმოშობილ თვემდე დათვლილი საშუალო თვიური ანაზღაურება რომელიც გადახდილა ბოლო 12 კალენდარული თვის განმავლობაში. თუ შრომისუუნარობა წარმოიშვა დაზღვევის 12 თვის გასვლამდე, ავადმყოფობის სოციალური დახმარების ოდენობის საფუძველი არის დაზღვევის სრული კალენდარული თვის საშუალო ანაზღაურება. შრომისუუნარობის ერთი დღის ავადმყოფობის სოციალური დახმარების ოდენობის დაანგარიშების საფუძველი არის ანაზღაურების ერთი ოცდამეათედი, რომელიც საფუძვლად უდევს სოციალური დახმარების გამოანგარიშებას.
სოციალური დახმარება, შეადგენს ანაზღაურების 80%, მაგრამ რამდენიმე სიტუაციაში შესაძლებელია 100% მიღება. სიტუაციები, როდესაც წარმოიშვა შრომისუუნარობა:
- ორსულობის დროს,
- უჯრედების, ქსოვილებისა და ორგანოების დონორთა კანდიდატებისთვის საჭირო სამედიცინო გამოკვლევების ჩატარების და უჯრედების, ქსოვილებისა და ორგანოების შეგროვების პროცედურის დროს,
- სამსახურში ან სამსახურიდან მიმავალ გზაზე მომხდარი უბედური შემთხვევის დროს.
ავადმყოფის სოციალური დახმარება ანაზღაურდება მაქსიმუმ 182 დღის ოდენობით კალენდარული წლის განმავლობაში (ან 270 დღის ოდენობით, თუ შრომისუუნარობა გამოწვეული იყო ტუბერკულოზით ან ვითარდება ორსულობის დროს).
თუ პირი ავად არის უფრო დიდი ხნის განმავლობაში. მას შეუძლია მოითხოვოს სარეაბილიტაციო სოცილაური დახმარება.
ექიმი, იღებს გადაწყვეტილებას შრომისუუნარობის შესახებ და მისი აღმოჩენის შემთხვევაში ელექტრონულ სისტემაში გასცემს შესაბამის სამედიცინო ცნობას. იგი ავტომატურად გადაეცემა სოციალური დაზღვევის დაწესებულებას და დამსაქმებელს. არ არის საჭირო სამსახურში ქაღალდის დოკუმენტის წარდგენა, მაგრამ აუცილებელია დამსაქმებელის შეტყობინება არყოფნის შესახებ – მაქსიმუმ შრომისუუნარობის მეორე დღეს. შეტყობინების მეთოდი შეიძლება დარეგულირდეს სამუშაო რეგულაციებში, და თუ არ არსებობს რეგულაცია, შეტყობინება შეიძლება განხორციელდეს ნებისმიერი ფორმით – მაგ. პირადად, ელექტრონული ფოსტით ან სხვა პირის მიერ.
ავადმყოფის შვებულების დროს აუცილებელია ექიმის რეკომენდაციების შესრულება, დაუშვებელია მუშაობა ან რაიმე საქმიანობის შესრულება, რომელიც არ არის დაკავშირებული მკურნალობასთან და გამოჯანმრთელებასთან (აკრძალულია, მაგ. შვებულებაში გასვლა ან სახლში სარემონტო ღონისძიებების ჩატარება ავადმყოფის შვებულების დროს). სამსახურიდან გათავისუფლების გამოყენება ხშირად კონტროლდება, ხოლო სამსახურიდან გათავისუფლების დროს დებულებების დარღვევა ან საქმიანობის შესრულება (მაშინაც კი, თუ ის მხოლოდ მარტივ საქმიანობას ახორციელებს, მაგალითად, აგზავნის სამსახურებრივ შეტყობინებებს) ნიშნავს ამ სამსახურიდან გათავისუფლების მთელი პერიოდის განმავლობაში სოციალური დახმარების მიღების უფლების დაკარგვას. ავადმყოფის შვებულების ბოროტად გამოყენება ასევე შეიძლება გახდეს დამსაქმებლის მიერ შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის საფუძველი.
სამართლებრივი საფუძვლები:
1999 წლის 25 კანონი სოციალური დაზღვევის ფულადი შეღავათები ავადმყოფობისა და მშობიარობის შემთხვევაში მუხ. 4-17, 36 2023 წ. საკ.მაც. პუნქ. 2780).
ინფორმაცია მიმდინარე თარიღის მდგომარეობით: .
პორტალის სარედაქციო ჯგუფი ზრუნავს, რომ წარმოდგენილი შინაარსი შეესაბამებოდეს კანონს, იყოს განახლებული (გამოქვეყნების თარიღისთვის, რომელიც მითითებულია თითოეულ ქვეგვერდზე) და სასარგებლო მომხმარებლებისთვის. გაფრთხილებთ, რომ პორტალზე განთავსებული კონტენტი მხოლოდ და მხოლოდ ზოგადად წარმოაჩენს წამოჭრილი საკითხების არსს. ის არ წარმოადგენენ რჩევებს ან სამართლებრივ მოსაზრებებს და არ უნდა წარმოადგენდეს კონკრეტული სამართლებრივი პრობლემების გადაჭრის შესახებ გადაწყვეტილებების ერთადერთ საფუძველს. ინდივიდუალური იურიდიული დახმარების მისაღებად აუცილებელია კონსულტაციის მიღება კვალიფიციურ სუბიექტებისგან.